“Mijn moeder is in 2002 van een flat gesprongen. In die tijd kreeg je als nabestaande van een zelfdoding geen slachtofferhulp aangeboden. Ik dacht vroeger dat Slachtofferhulp alleen een kopje koffie kwam drinken. Maar niets is minder waar. Ik was verrast door de casemanagers van Slachtofferhulp: hele leuke rouwdouwvrouwen - en mannen die slachtoffers jarenlang begeleiden. Ongekend. Het was heel mooi om ze 1,5 jaar te volgen. En heel heftig. Ik wilde ook het verhaal van slachtoffers vertellen: dat blijft vaak buiten beeld. Voor mij, de cameraman en geluidsman was het de kunst ons zo onzichtbaar mogelijk te maken. Maar mensen die iets heftigs hebben meegemaakt, zijn heel rauw en puur. Dan krijg je toch authentieke gesprekken.  

De documentaire was voor ons een soort cursus omgaan met mensen die iets verschrikkelijks hebben meegemaakt. Wij hebben tijdens de opnames echt geleerd júist je vragen te stellen. Ga het gesprek aan. Stuur een appje, ga langs. Slachtoffers merken in veel gevallen dat hun omgeving ze mijdt. Dat is afschuwelijk, als je hele wereld instort.

De slachtoffers in deze documentaire waren blij dat ze een stem en gezicht kregen. Ik heb ook zóveel reacties gehad van mensen die nu zelf in zo’n situatie zitten en me bedanken. Omdat ze nu konden zien wat ze zoal te wachten staat, zich herkennen. Ik had niet verwacht dat mensen ook zoveel steun uit de documentaire konden halen. Dat vind ik prachtig.”