“Bij een woningbrand kwamen een moeder en zoon om het leven; een tweede zoon overleefde het. Een ingrijpende gebeurtenis, die bij hulverleners en omwonenden littekens openhaalde van een eerder incident. Ik schiet dan meteen in mijn burgermoederrol: ter plekke luisteren naar de verhalen van omwonenden. Het is belangrijk om aandacht en duiding te geven aan wat er is gebeurd, mee te leven en soms letterlijk een troostende hand te bieden. Kort daarna zoek ik ook altijd de hulpverleners op om te horen hoe het met hen gaat.

Wat zeer indringend was: veel mensen waren de brand aan het filmen. Dat is ongelooflijk respectloos tegenover nabestaanden en traumatisch voor hulpverleners. Daarmee maak je nog meer slachtoffers. Ik heb daarom opgeroepen niets te verspreiden. Het werd erg gewaardeerd dat wij dat gedrag afkeuren en een duidelijke norm stellen. Ik heb gezien hoeveel mensen geraakt zijn door de gebeurtenis, en ze kunnen er klachten door krijgen.

Het is heel waardevol dat ik direct na zo’n incident Slachtofferhulp kan aanbieden. En dat mensen die dat eerst niet nodig zeggen te hebben, daar op kunnen terugkomen. Slachtofferhulp Nederland was ook zichtbaar aanwezig bij een bewonersbijeenkomst. Ze leggen altijd helder uit hoe en waarvoor je ze kunt benaderen, wat ze kunnen betekenen en wat symptomen zijn om op te letten. Ze zijn er als je ze nodig hebt.”

Steeds vaker belanden video's van ongelukken, mishandelingen of andere kwetsbare momenten razendsnel op sociale media. Slachtofferhulp Nederland waarschuwt al jaren voor de schade die dat aanricht: slachtoffers worden opnieuw geraakt door publieke verspreiding en online commentaar. Daarom lobbyt Slachtofferhulp Nederland voor strengere regels. Inmiddels ligt er een wetsvoorstel in de Tweede Kamer dat het publiceren van mensen in een kwetsbare positie strafbaar moet maken. Vastleggen mag soms, delen niet.